น้ำตา-ตัวแม่ ..

posted on 17 Jan 2011 22:02 by piggy-pinku  in Diary
  
 

  
 
 

ชอบ ๆๆ อันนี้มากมาย จึงต้องนำมาเก็บไว้ ..
 
  

กูอยู่ของกูดี ๆ มึงมาหลีกูทำไม
กูอยู่ของกูนิ่ง ๆ แล้วมึงมาปิ๊งกูทำไม
กูอยู่ของกูเฉย ๆ มึงมาเสยกูทำไม
ก็กูไม่ได้ไปขอ แล้วมึงมาป้อกูทำไม
 


กูอยู่ของกูคนเดียว นะกูก็อยู่ของกูคนเดียว
กูได้ ไปเชิญมึงเข้ามาเกี่ยว กะชีวิตกูตั้งแต่เมื่อไหร่
บ้านกูกูกลับเองได้ เคยบอกตอนไหนว่ากูจะหลง
ก็มึงอาสาไปรับไปส่ง กูอ๊ะ ก็ตามใจ

 


ใคร ใช้ให้โทรมาหา มึงนั่นแหละเดินมาขอเบอร์
ส่งเมสเสจว่าคิดถึงเธอ มึงอย่าละเมอทำจำไม่ได้
กูอยู่ของกูชิน ๆ เสาร์อาทิตย์กูกินข้าวบ้าน
มึงก็ชอบมาทอดสะพาน กินร้านนั้น ร้านนี้กันมั๊ย

 

วันเกิดต้องมีของขวัญ ทุกวันสำคัญต้องมีของฝาก
แค่ กูเปรยว่าชอบมาก ๆ โคตรลำบากก็หามาได้
กินข้าวก็แทบจะป้อน โทรมาอ้อนให้นอนห่มผ้า
แค่กูบอก ว่าเมนส์จะมา รีบไปซื้อยาแพนสแตนให้

 


คนอะไรแสนดีโคตร ๆ ดีไปหมด 24 ชั่วโมง
กูเลยเสร็จมึงแบบงง ๆ ตกลงเป็นแฟนก็ได้
คำก็อาร์ตตัวแม่ สองคำก็อาร์ตตัวแม่
ชีวิตของกูเริ่มแย่ ตั้งแต่มึงเข้ามาวุ่นวาย

 


ไม่ นานพ่อเทพบุตร ชักสะดุด เหมือนแผ่นถลอก
เล็บที่เคยกุดก็ชักจะงอก ไม่อยากบอกว่าแสบแค่ไหน
เมื่อก่อนรับส่งทุกวัน ไม่เคยยั่นตี 3 ตี 4
เด๋ว นี้บอกมารับหน่อยดิ มึงบอกนั่งแท๊กซี่ดีมั๊ย

 


อยู่บ้านคนเดียวเหงา ๆ เบื่อกับข้าวที่กินซ้ำ ๆ
ชวนไปกินติ่มซงติ่มซำ มึงบอกกินเซเว่นก็ได้
อย่า หวังของขวัญหรู ๆ วันเกิดกูมึงยังจะชิ่ง
บอกนัดเพื่อนมาเล่นวินนิ่ง ควายเผือกหน้าไม่อาย

 


เมื่อก่อนเดินอิงแอบแนบชิด ตัวแทบติดเป็นปาท่องโก๋
เดี๋ยวนี้เดินห่างกูเป็นกิโล มึงจะโชว์ว่าโสดใช่มะ
บอกกูไม่มีความลับ แต่โทรศัพท์ไม่ให้กูแตะ
มาหา ว่ากูเจ๊าะแจ๊ะ มึงนั่นแหละมีเลศนัย

 


เมื่อก่อนมองกูเซ็กซี่ เดี๋ยวนี้มองกูแล้วขำ
เรียกกูว่าโพนยางคำ มึงจะซ้ำเติมกูไปไหน
หลัง ๆ นี่มึงชักหนัก คำว่ารักไม่ตกถึงท้อง
คุณภาพมึงมันบกพร่อง บริการหลังการขาย

 


มาว่ากูอาร์ตตัวแม่ มึงนั่นแหละไอ้อาร์ตตัวพ่อ
เสือกเอาโปรโมชั่นมาล่อ กูก็คิดว่ามึงนะใช่
ทั้งลดทั้งแถมทั้งแจก มาเป็นแพคแบบฟูลออฟชั่น
พอกูเป็นของมึงเท่านั้น โปรโมชั่นมา ๆ หาย ๆ

 

 หลอกลวงผู้บริโภค เป็นคนดีที่มีคุณค่า
จริง ๆ เมดอินไชน่า ดีแต่หน้าฟังก์ชั่นไม่ได้
อย่านึกว่ากูลำบากนะมึง อย่านึกว่ากูลำบาก
หล่อกว่ามึงก็หาไม่ยาก แค่กูไม่อยากเปลี่ยนเครือข่าย

 

มาหาว่ากูงี่เง่าอ่ะกูก็เป็นของกูอย่างนี้
มึง ไม่แหกตามาดูดี ๆ ตอนมึงมาจีบกูใหม่ ๆ
มาหาว่ากูเรียกร้อง แค่ทวงของที่กูเคยมี
มันผิดตรงไหนกันนี่ ทวงของดีที่กูเคยได้

 

กูแย่ อย่างนั้นอย่างนี้ ทีตัวเองน่ะดีจนเวอร์
โถพ่อมาริโอ้เมาเร่อ ฟังแล้วอยากอ้วกใส่
ลองส่องกระจกหน่อยนะ ก่อนมึงจะเที่ยวว่าคนอื่น
ไม่มีกูมึงจะสะอื้น เป็นคนอื่นจะทนมึงไหม

 


ถ้ารักก็ดูแลด่วน ถ้ารักก็ดูแลด่วน
ก่อนกูชวน เพื่อนสาวออกเที่ยว
มีตัวพ่อตัวใหม่มาเกี่ยวแล้วมึงจะเสียใจ
 

มาว่ากูอาร์ตตัวแม่ มึงนั่นแหละไอ้อาร์ตตัวมั่ว

มาทำให้กูเคยตัว .. โทษ – กู – ไม่ – ได้

 

เจ้ากา-เหว่า ..

posted on 17 Jan 2011 21:40 by piggy-pinku  in Diary

 

 
 
ในแบบเรียน ชั้น ป. 5 มีอะไรมากกว่าที่เราเห็น ..

ถ้าเพียงแต่ เราจะหันมอง อ่าน และ คิด ..

 

 

 “เด็กๆรู้ไหม ใยนกกาเหว่า
จึงไม่คอยเฝ้า เลี้ยงดูลูกตน
ไข่ใสรังกา ไม่มาเวียนวน
ลูกเติบโตจน บินหนีกาไป

 

เรื่องเก่าเล่ามา รุ้งกากาเหว่า
มาพบกันเข้า ถูกอกถูกใจ
เลยเป็นเพื่อนกัน ต่างสัญญาไว้
ใครมีเภทภัย ต้องช่วยทันที

 

วันหนึ่งนกรุ้ง บินมุ่งหมู่บ้าน
โผผินบินผ่าน มาถึงถิ่นที่
เห็นฝูงลูกไก่ แลไปมากมี
สุดแสนยินดี โฉบเฉียวอาหาร

 

เจ้าของไก่เล็ง ตรงเผงจอมขโมย
นกรุ้งโอดโอย กระสุนถูกทวาร
เจ็บแทบอาสัญ เหหันซมซาน
ฝืนบินกลับบ้าน เกือบสิ้นชีวา

 

ลูกกระสุนคาก้น ขัดสนสิ้นคิด
มันแข็งแน่นติด ไม่หลุดออกมา
มองหาใครช่วย แทบม้วยมรณา
พอดีนกกาบิน ผ่านมาเยือน

 

พอการู้เหตุ สังเวชเต็มทน
เร่งคิดแยบยล เพื่อช่วยเหลือเพื่อน
เห็นแสงแดดจ้า ไม่ช้ารีบเตือน
เจ้าอย่าแชเชือน ชูบั้นท้ายพลัน

 

ให้แดดแผดเผา ส่องเข้าลูกกระสุน
จะแตกเป็นจุล หลุดออกจากกัน
นกรุ้งรู้ความ ทำตามทันควัน
ชูอยู่ทั้งวัน ก็ไม่เป็นผล

 

นกรุ้งเจ็บปวด ร้าวรวดร้องคราง
นกกาหมดทาง ช่วยเหลือเพื่อนตน
กาเหว่าคงรู้ ลองดูอีกหน
รีบบินดั้นด้น ตามกาเหว่ามา

 

กาเหว่ามาถึง รู้ซึ้งสันดาน
สัญชาติรุ้งพาล จึงต้องสัญญา
ถ้าข้าช่วยได้ เอ็งให้อะไรหวา
หากแม้นสบอุรา ข้าจักช่วยไว้

 

นกรุ้งรีบตอบ ข้ามอบชีวี
จงรักภักดี เป็นทาสตลอดไป
กาเหว่าไม่เชื่อ กาเบื่อเหลือใจ
จึงเกล่าขานไข รับเป็นนายประกัน

 

กาเหว่าบอกรุ้ง ให้มุ่งสู่ธาร
รีบชุ่มแช่ทวาร ลงในน้ำนั้น
กระสุนเป็นดิน เปื่อยสิ้นเร้วพลัน
นกรุ้งรีบผัน ทำตามทันใด

 

หย่อนก้นลงธาร มินานดินหลุด
ยินดีที่สุด บินหนีเร็วไว
ไม่คืนกลับมา เห็นหน้าใครใคร
ชั่วช้าจัญไร ทอดทิ้งสัญญา

 

กาจึงรับกำ ชอกช้ำเป็นทาส
กาเหว่าประกาศ ว่าแต่นี้หนา
เจ้าต้องฟักไข่ เลี้ยงให้ลูกข้า
เติบโตขึ้นมา ชั่วกัปชั่วกัลป์

 

เป็นอุทาหรณ์ เพื่อสอนใจเรา
ว่าอย่าโง่เขลา จำไว้ให้มั่น
เลือกคบเพื่อนดี เป็นที่ผูกพัน
จงอย่าคิดประกัน ให้คนพาลเอย “

 

ขอบคุณ ความทรงจำของคุณคนนี้ .. http://www.baanmaha.com/community/thread27872.html

 

นน-ทุก ..

posted on 16 Jan 2011 23:12 by piggy-pinku  in Bookshelf

 

 

เรื่องเล่ารามเกียรติ์ โดยคุณต่อพงษ์ เศวตา
ก็เลยคิดถึงกลอนบทนี้ขึ้นมา ??
  
 
 
 
 ไร้คู่อยู่เดียว ถึงหมื่นปี
จะรู้รส สตรี ก็หาไม่ ..
  
 
 
 

   

 
เมื่อนั้น ..
นนทกานต์อสุราใจหาญ
เป็นข้าพระสยมภูวญาณ
เฝ้าทวารกำแพงชั้นใน

 

ไร้คู่อยู่เดียวถึงหมื่นปี
จะรู้รสสัตรีก็หาไม่
เห็นนางมาลีคอยออกไป
เก็บพรรณดอกไม้ทุกเวลา

 

อรชรอ้อนแอ้นวิไลวรรณ
มีใจผูกพันธ์เสน่หา
นั่งยิ้มอยู่ริมทวารา
นางเดินออกมาก็ตามไป

 

ครั้นถึงที่สวนอุทยาน
นนทกานต์เข้าแฝงไทรใหญ่
เห็นนางนั่งกรองมาลัย
งามดั่งแขไขในราตรี

 

ยิ่งพิศยิ่งพิศวาสกลุ้ม
ให้เร่าร้อนเริงรุมดั่งเพลิงจี่
อสุราก็เด็ดเอามาลี
ทิ้งองค์เทวีวิไลวรรณ

 

เมื่อนั้น ..
นางเทพมาลีสาวสวรรค์
ตกใจดั่งใครมาฟาดฟัน
กัลยาร้องหวีดขึ้นทันที

 

จึ่งชะแง้แลรอบอุทยาน
ก็เห็นนนทกานต์ยักษี
ความโกรธความแค้นแสนทวี
หยิบได้มาลีก็รีบมา

 

ครั้นถึงจึ่งกราบลงกับบาท
พระอิษโรธิราชนาถา
ทูลพลางนางแสนโศกา
ชลนาคลอเนตรร่ำไร

 

ด้วยว่านนทกานต์อาจจอง
จะเกรงบาทบงสุ์ก็หาไม่
นางแจ้งแต่ต้นจนปลายไป
แล้วถวายดอกไม้เป็นสำคัญ

 

เมื่อนั้น ..
พระอิศวรบรมรังสรรค์
ได้ฟังกริ้วโกรธคือไฟกัลป์
เหม่เหม่กุมภรรณอหังการ์

 

จตุบทจงเร่งลงไป
ยังอ้ายนนทกานต์ยักษา
พาเอาตัวมันขึ้นมา
ด้วยว่ากูนี้เร็วไว

 

[กำเนิดรามเกียรติ์]

 

จำ กับ จด ..

posted on 16 Jan 2011 23:06 by piggy-pinku  in Diary

 

ใครจำกลอนบทนี้ได้บ้างน้า อ่านแล้วจรรโลงใจดีนะ ..

 
จากหนังสือเรียนของ Gen X (จำไม่ได้จริง ๆ ว่าเล่มไหน)

 

  …

 

ความจำดีนี้มักสร้างนักปราชญ์
คนฉลาดจำแม่นแสนเหมาะเหม็ง
คนขี้ลืมถึงฉลาดขาดจำเอง
มัวแต่เพ่งเพียรจดก็หมดดี

 

ตู้สมุดไม่บอกออกมาได้
ว่าอะไรอยู่ไหนให้ถ้วนถี่
ถึงอ่านแล้วลืมเสียก็เสียที
ต้องอ่านค้นป่นปี้เสียเวลา

 

คนช่างจำคำถูกทุกเรื่องผุด
เปิดสมุดพบง่ายไม่หนักหนา
ผลทิ้งทอดรอดจำนนทุ่นค้นคว้า
ปัญญาสารพัดให้กำไรงาม

 

ทุกนาทีมีแต่จะได้เปรียบ
คนขี้ลืมหลงเทียบก็งุ่มง่าม
คนหนึ่งบวกคนหนึ่งลบจบโมงยาม
ยิ่งนานปีมีแต่ความปราชัย ..